Έχει γεμίσει το Internet με απόψεις από άτομα που δείχνουν ότι γνωρίζουν πιο είναι το σωστό, που παροτρύνουν τον κόσμο να υιοθετήσει τη δικιά τους θέση απέναντι στο δημοψήφισμα που ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση, πολύ συχνά με χαρακτηριστική ταύτιση με αυτήν. Κάποιοι φωνάζουν ΝΑΙ γιατί λένε θα πάμε στον μεσαίωνα. Κάποιοι φωνάζουν ΟΧΙ γιατί λένε ότι είναι πατριώτες και επιθυμούν την κρατική ανεξαρτησία, ότι έτσι θα απελευθερωθεί το ελληνικό κράτος από τα δεσμά των Ευρωπαίων ηγετών και την πολιτική που ορίζουν για αυτό μέσω των συμφωνιών (αν και το «όχι» του δημοψηφίσματος δεν ορίζει ποια πολιτική θα ακολουθηθεί).

Όλοι έχουν κάποιο δίκιο. Πολλοί όμως φαίνεται πως αγνοούν έναν σημαντικό παράγοντα. Το ευρώ δρα ως πειθαρχικός παράγοντας απέναντι σε κάθε ελληνική κυβέρνηση. Δίχως τη δυνατότητα της κατά βούληση παραγωγής χρήματος μέσω μιας κεντρικής τράπεζας που τυπώνει το εθνικό νόμισμα, η απληστία των πολιτικών συγκρατείται από την πολιτική της ευρωζώνης. Έτσι, η διόγκωση του κράτους δεν είναι ανεξέλεγκτη, όπως ήταν μέχρι την εισαγωγή του ευρώ, αλλά και μέχρι το 2008 που οι πολιτικοί έμμεσα «τύπωναν χρήμα» αυξάνοντας το έλλειμμα του κράτους (αναλυτικά: Η Τραγωδία του Ευρώ, σελίδα 86 – Το Ευρώ και η Τραγωδία των Κοινών). Με λίγα λόγια, ωθεί τις κυβερνήσεις να περιορίζουν τις δαπάνες τους με στόχο να είναι βιώσιμη η κρατική επιχείρηση έτσι ώστε να μην έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αγοραστική δύναμη του ευρώ στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Αυτό που είναι αυτονόητο για κάθε επιχείρηση, για το κράτος γίνεται αδιανόητο. Πώς θα χτίσουν τις βάσεις ψηφοφόρων τους τα πολιτικά κόμματα εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή τους στη λεηλασία αυτή; Πώς θα γίνονται νέες προσλήψεις και πώς θα δίδονται νέα επιδόματα, αυξάνοντας τους ανθρώπους που είναι εξαρτημένοι από το σύστημα αυτό, αυξάνοντας τη στήριξη του ίδιου του συστήματος;

Η επιθυμία για εξασφάλιση καλλιεργεί τον φόβο. Η επιθυμία για να πάρει κανείς κάτι για το τίποτα, καλλιεργεί τη διαφθορά. Το κράτος έχει τους μηχανισμούς για να προσφέρει και τα δύο. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, γιατί έτσι ο κόσμος δεν θα το χρειάζονταν. Είναι μια μεγάλης κλίμακας μηχανή αναδιανομής πλούτου, και μια αρχή αδειοδότησης. Είναι αυτό που μας λέει τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι. Ποιος ενήλικας θα δέχονταν έναν τέτοιο κηδεμόνα και ληστή;

Η ύπαρξη του ευρώ ως εθνικό νόμισμα μετά το 2008 όταν η ευρωζώνη αναίρεσε την άνευ όρων στήριξη του κρατικού ελλείμματος, αναμφίβολα άρχισε να ξεσκεπάζει μια πραγματικότητα για την ελληνική πολιτική σκηνή. Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι κάτι άλλο από ομάδες συμφερόντων που συγκρούονται για την υψηλότερη δυνατή πρόσβαση στη μηχανή αυτή. Με την οικονομική πειθαρχεία του ευρώ, έχασαν μεγάλο κομμάτι της εκλογικής τους βάσης – πολύ απλά γιατί δεν ήταν δυνατή η εξυπηρέτηση όλων. Άρχισε να διογκώνεται μια ομάδα του πληθυσμού που λαμβάνει από το κράτος και τους υπαλλήλους του πολύ λιγότερα από αυτά που δίνει σε αυτό. Αυτή η μη πολιτική ομάδα ανθρώπων μοιάζει να κέρδισε τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές με το 36,12% της αποχής. Τα πολιτικά κόμματα συρρικνώθηκαν και μια κυβέρνηση «αυτοδυναμίας» απαιτεί πια τη συνεργασία κάποιων από αυτά. Η πραγματική εικόνα μοιάζει σαν να θέλει να προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Η αυτοδυναμία μπορεί να πραγματοποιηθεί ακόμα και με ποσοστό γύρω στο 33% (από αυτούς που ψήφισαν), και συνεχίζουν να το ονομάζουν «δημοκρατία». Και ο κόσμος δείχνει να μην ενοχλείται από αυτό, και στηρίζει το σύστημα συμμετέχοντας στις εκλογικές διαδικασίες. Που είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Την έπνιξε ο φόβος.

vouleftikes15Διαμορφωμένα υπολογίζοντας την αποχή. Πηγή: Υπουργείο Εσωτερικών

Τώρα οι πολλοί γιορτάζουν την «απόλυτη έκφραση της δημοκρατίας», το δημοψήφισμα. Τελευταία φορά έγινε δημοψήφισμα το 1974 για να επιλέξουν οι πολλοί τι τύπου πολίτευμα θέλουν για όλους – βασιλευόμενη ή μη, δημοκρατία. Τώρα καλούνται να επιλέξουν τη συνεργασία με την ευρωζώνη ή το [συμπληρώστε πολιτικοί ό,τι θέλετε εδώ αν αυτό επιλέξει ο κόσμος]. Και έτσι μπήκαν όλοι, πολιτικοί και διαπλεκόμενοι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, στη μάχη των εντυπώσεων. Εφόσον στη δημοκρατία γίνεται αυτό που θέλουν οι πολλοί, στόχος πάντα είναι να διαμορφωθεί κατάλληλα η κοινή γνώμη έτσι ώστε να στηρίξει αυτό που θέλουν κάποι λίγοι, για δικούς τους λόγους. Έτσι, οι πολλοί φοβισμένοι θα επιλέξουν για το σύνολο, μέσα στο οποίο υπάρχουν και μερικοί που δεν φοβούνται και δεν ενδιαφέρονται για τη λεηλασία αυτή μα θέλουν απλά να ζήσουν δημιουργικά και παραγωγικά. Για αυτούς όλα αυτά είναι απλά ενοχλήσεις, εξωτερικές επιδράσεις που δυσκολεύουν το έργο τους – όποιο και αν είναι αυτό. Κάποιοι που έφτασαν στη διαπίστωση πως οι ενοχλήσεις που δέχονται δεν τους επιτρέπουν να ζουν όπως θέλουν, αναζήτησαν ευκαιρίες σε άλλες χώρες. Το να μη μπορεί κάποιος να εργαστεί και να ζήσει με αυτό, είναι ενόχληση που προκύπτει από την παρεμπόδιση της ανάπτυξης των μέσων για την πραγματοποίηση του στόχου αυτού. Χρειάζεται η αγορά να λειτουργεί ανεμπόδιστη για να προκύψουν τα μέσα για την αξιοποίηση των ικανοτήτων των ανθρώπων αυτών. Εκεί συναλλάσσονται ιδέες, υπηρεσίες και προϊόντα. Όταν μπει ο μαφιόζος στην εξίσωση, η αγορά εκφυλίζεται σε αναλογία με την παρέμβαση αυτού. Και πάντα, όλα γίνονται για το ευρύτερο καλό, για τους αδύναμους – ο μαφιόζος λέει ότι σου προσφέρει προστασία, όχι ότι σε ληστεύει. Αν παρέχει προστασία, το κάνει απέναντι σε ανταγωνιστικούς μαφιόζους γιατί εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να προστατεύσεις τον εαυτό σου όταν η βία είναι δικό τους μονοπώλιο και είναι παράνομο να αμυνθείς με τα δικά σου μέσα. Όποιο και αν είναι το ηθικό προσωπείο των μαφιόζων, από πίσω κρύβονται ιδιοτελείς στόχοι.

Όλοι οι πόλεμοι δεν ήταν κάτι άλλο από συγκρούσεις μαφιόζων, με χρήση στρατών υπνωτισμένων ανθρώπων. Γιατί να θεωρήσει κανείς ότι τώρα ο κόσμος είναι αφυπνισμένος; Δεν γίνεται να είσαι αφυπνισμένος και να φοβάσαι. Ο φόβος αυτός είναι ύπνωση και μας κρύβει το πραγματικό δυναμικό μας. Δεν έχει καμία σχέση με τον χρήσιμο φυσικό φόβο που προέρχεται από το ένστικτο. Είναι ψυχολογικός και πίσω του κρύβεται μια προτίμησή μας για το πως θέλουμε να είναι τα πράγματα, με την οποία ταυτιζόμαστε. Τώρα ίσως φαίνεται λίγο πιο καθαρά γιατί οι ιδεολογίες οδηγούν στον φανατισμό και στον αφανισμό της ατομικότητας.

Η πραγματική επιλογή μοιάζει να είναι αν θέλουμε να μας κουμαντάρουν Έλληνες οι Ευρωπαίοι πολιτικοί. Κάντε ό,τι θέλετε σε σχέση με το δημοψήφισμα. Είναι δικιά σας ευθύνη. Έτσι και με τη ζωή σας. Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι η βία γεννά βία.